وبلاگ شخصي مهران بيغمي

فاطمه

2010-06-03T12:26:00.002+04:30

فاطمه آن دختر پاك رسول

او نامش هست زهراي بتول

مادري شد از براي آن پدر

تا جهان از نام او يابد ثمر

فاطمه حبل المتين جنت است

عشق او سرمايه ي هر عزت است

عاطفه

2010-05-27T14:53:00.002+04:30

عاطفه يعني دو چشم مهربان
با نگاهي سبز خالي از خزان

عاطفه يعني كه برگ و باغ گل
در كنارش دست هاي باغبان

عاطفه يعني شكوفا مي شود
در كويري خشك گل هاي جوان

عاطفه يعني كه گل گفتن و نيز
گل شنيدن محضر سبز زمان

عاطفه يعني كه فكر يكدگر
در گذرگاه پر از پيچ زمان

عاطفه كه دستش را بگير
دست هاي مهر را از خود مران

عاطفه يعني نوازش كاشتن
ميوه اش هم چهره هاي شادمان

عاطفه يعني كه تقسيم خوشي
از محبت قسمتي تقديمتان

عاطفه يعني كه از عمق وجود
مهر ورزيدن براي ديگران

عاطفه يعني سراپا عشق و شور
در حريم حرمت پاك جنان

عاطفه يعني خدا در هر دلي
رخنه كرد او مي شود جانان جان

عاطفه يعني رهايي خواستن
از هواي نفس و آن نامهربان

عاطفه يعني زلالي رود حق
جاري اندر خاك جسماني جهان

عاطفه يعني تمام جان من
اي خدا بر جان او رحمت رسان

مهران بيغمي

نفس عشق

2010-05-27T14:49:00.002+04:30

من از آن دم كه در اين عالم هستي

نفس از عشق و سراپا مستي

به جهان و به جهان بخش

كشيدم

هنر عشق بديدم

از خدا عاشقي و سر مستي

زندگي با عشق

درخواست نمودم

و براي همگان نيز

همان مي خواهم

مهران بيغمي

شوق ديدار

2010-05-27T14:43:00.002+04:30

اگر در كهكشاني دور

دلي يك لحظه در صد سال يادم مي كند بي شك

دل من در تمام لحظه هاي عمر

به يادش مي تپد پرشور

و در اين صحنه هاي شور

همي آهسته مي گويم حديث عاشقي از دور

كه در اين نو گرايانه زمان بي زماني

وقف بس معشوق مي گردد

نمي دانم توان ديدنش دارم؟

توان گفتنش دارم؟

نمي دانم چرا در لحظه هاي شور

بدون ديدنش از دور توان درك هم دارم

دل من در تمام لحظه هاي عمر

به يادش مي تپد پرشور

مهران بيغمي

تو را مي خواهند

2010-05-27T14:29:00.002+04:30

دردمندان غم عشق دوا مي خواهند
به اميد آمده اند از تو تو را مي خواهند

روز وصل تو كه عيد است و منش قربانم
هر سحر چون شب قدرش به دعا مي خواهند

اندر اين مملكت اي دوست تو آن سلطاني
كه ملوك از در تو نان چو گدا مي خواهند

بلكه تا بر سر كوي تو گدايي كرديم
پادشاهان همه نان از در ما مي خواهند

زان جماعت كه ز تو طالب حورند و قصور
در شگفتم كه ز تو جز تو چرا مي خواهند

زحمتي ديده همه بر طمع راحت نفس
طاعتي كرده و فردوس جزا مي خواهند

عمل صالح خود را شب و روز از حضرت
چون متاعي كه فروشند بها مي خواهند

عاشقان سر كوي تو خود اين همت بين
كه ولايت ز كجا تا به كجا مي خواهند

عاشقان مرغ و هوا عشق و جهان هست قفس
با قفس انس ندارند هوا مي خواهند

تو به دست كرم خويش جدا كن از من
طبع و نفسي كه مرا از تو جدا مي خواهند

عالمي شادي دنيا و گروهي غم عشق
عاقلان نعمت و عشاق بلا مي خواهند

سيف فرغاني هر كس كه تو بيني چيزي
از خدا خواهد و اين قوم خدا مي خواهند

در عزيزان ره عشق به خواري منگر
بنگر اين قون كيانند و كه را مي خواهند

سيف فرغاني -شاعر منتقد

وقت

2010-05-27T14:24:00.001+04:30

روزگاران ِ همه

آن چنان مي گذرد

كه اگر لحظه اي آرام شود

نگرانش باشيم

شايد اين حال عجيب

در همه عمر براي هركس

لحظه اي دست دهد

پس در آن يك دم خوب

همگان صاحب آنش باشيم

مهران بيغمي
6/3/89

انسان

2010-05-27T12:58:00.002+04:30

من اكنون با تو مي گويم

تو اي محبوب دل ها

اي تو مسجود ملائك

تو اي تنها بهانه از براي آفرينش

جاودانه ماندن نامت

رهين عشق بازي هاي تو با اوست

در اين دنياي پرآشوب

عليرغم تمام ناروايي ها ي حاكم بر روان عاشق دل كوب

دلت را از همه رنگي و دل تنگي

جدا كن تا بداني هم چنان پاينده تا دوران دور

مي تواني نام خود را چون بزرگان گذشته

بر دل و جان همه عشاق دل خسته

به آب عشق بنگاري

و تا هستي به جا باشد

نشان نام تو هم بر ملا باشد

بماند جاودان

شادان

مهران بيغمي
6/3/1389

عیدانه غدیر

2009-12-06T15:54:00.003+03:30

یاد او سررشته ی آمال ما
عیدانه ی غدیر

شد عید غدیر خم ای ساقی گلرخسار
شکرانه ی این عشرت خشت از سر خم بر دار

بر دار صلای عام خوش گیر به عشرت جام
می خور که در این ایّام بخشند گنه بسیار

از جام می گلگون ؛ کن شاد دل محزون
خون کن به دل گردون زین قطره خون زنهار

می خور که نیندیشی از هیچ کم و بیشی
در عالم درویشی از شاهی ات آید عار

می نوش که از غمّاز پوشیده نداری راز
می نوش که گویی باز با مدعیان اسرار

تا چند نهان داری راز دل خود باری
وقت است که بر داری این پرده ز روی کار

تا چند بود پنهان اسرار حقیقت ؛هان
وقت است که با یاران این راز کنی تکرار

رازی که به حکم دوست مقصود دو عالم اوست
او مغز و جهان چون پوست او چون گل و عالم خار

روزی است که از داور شد حکم به پیغمبر
تا خود به سر منبر بی پرده کند اظهار

کان را که منم مولا ؛مولاست علی او را
فرمود شه لولاک کس را نرسد انکار

آن کس که محبّ اوست یارب تو مراورا دوست
وان را که عداوت خوست خوی تو از او بیزار

ای هادی راه من لطف تو پناه من
هستی تو گواه من بر خلق از این گفتار

بگرفت علی را دست فرمود بلند از پست
تا آن که بر هر هست خود تازه کند دیدار

در تهنیتش لبها ؛ شد باز در آن صحرا
هر چند که بر اعدا این بود بسی دشوار

تصدیق کنان یکسر بر گفته ی پیغمبر
آن کز همه دشمن تر برخاست نخستین بار

"بخّ لکَ" اندر لب ؛ لیکن ز حسد در تب
صد کینه ز حکم رب ؛ در سینه منافق وار

چون حاسد جاه خان ؛ صد آتشش اندر جان
در دل بری از اذعان ؛ بر لب همه اش اقرار
سید محمد علی وامق یزدی (قرن 13)

غدیریه

2009-12-06T15:29:00.000+03:30

به نام حق
غدیریه

آسان ره حق به گفتگو نتوان رفت بی رهبری علی نکو نتوان رفت
کردند بنای چارسو در ره دین غیر از یک سو ز چار سو نتوان رفت

از بحر محبت علی هستی ماست گلچینی این بهار تردستی ماست
دل ساغر و مهر ساقی کوثر می از میکده غدیر خم مستی ماست

از فیض تو ای شافع روز محشر هر روز بود عید غدیر دیگر
چون جام بود چشم امیدم در حشر بر دست تو ای ساقی حوض کوثر

چون ساقی دور بزم حیدر کردند هر خم ز غدیر رشک کوثر کردند
از بهر سبو کشان مهر مولا خورشید چکانده می به ساغر کردند

تخمیر نبوت و ولایت ازلی است زان نور نبی سرشته با نور علی است
برهان ولایت است با هر نبی ای برهان محمد و علی آل علی است

مفتاح در گنج جهان نادعلی است معراج دل موحدان یاد علی است
وقف است امامت دو عالم به نبی مِن بعد نبی علی و اولاد علی است

کس سرّ خدا بی نبی الله نیافت بی مهر علی هم دل آگاه نیافت
تحقیق بدان که هیچ کس جانب حق بی حبّ محمد و علی راه نیافت

تجلی رمضان در شعر مولانا

2009-09-22T11:41:00.001+03:30

به نام صاحب رمضان
تجلی رمضان و روزه در شعر مولانا
به قلم : مهران بیغمی

آمد رمضان و عید با ماست / قفل آمد و آن کلید با ماست
رمضان ماه روزه و ماه نهم از ماه های قمری بین شعبان و شوّال است،رمضان در لغت به معنای تابش گرما و شدت تابش خورشید است.
بعضی گفته اند :به معنی سنگ گرم است که از سنگ گرم پای روندگان می سوزد و شاید ماخوذ از "رمض" باشد که به معنی سوختن است،چون ماه صیام گناهان را می سوزاند، به این خاطر بدین نام نامیده شده است، زیرا ماه رمضان موجب سوختگی و تکلیف نفس است.
اما صوم و روزه که در این ماه تکلیف شرعی مسلمانان است عبارت است از احتراز از خوردن و آشامیدن و مفطرات دیگر از طلوع صبح تا غروب.
ماه رمضان المبارک که به "شهرالله"نیز معروف است- از این نظر که تنها ماهی است که نام آن در قرآن کریم ذکر شده است- از فضیلتی بس والا برخوردار است:
در سوره ی بقره آیه ی 182 ماه رمضان را ماه نزول قرآن نامیده است:
"یا ایهاالذین آمنوا کُتب علیکم الصیام کما کُتب علی الذین من قبلکم لعلّکم تتّقون"
به تحقیق در ادبیات هیچ یک از ملل جهان ماهی تا به این اندازه در قلمرو سحرانگیز ادبیات وارد نشده و مورد ارادت و ستایش سخن سرایان و ادبا قرار نگرفته است.
در ادبیات فارسی همواره ماه رمضان با جلوه های آسمانی خود توجه شاعران نکته سنج و مضمون پرداز را برانگیخته است،در گستره ی ادب فاغرسی از ماه رمضان بسیار سخن گفته شده است ،در هر غروب این ماه رحمت که مرغ دل در آسمان معنویت به پرواز در می آید و در تعالی است و لحظه به لحظه به زمان اذان و مناجات نزدیک می شویم نوای جان بخش مولانا را می شنویم که:

گر تو این انبان ز نان خالی کنی / پر ز گوهر های اجلالی کنی
طفل جان از شیر شیطان باز کن / بعد از آنش با ملک انباز کن
چند خوردی چرب و شیرین از طعام / چند روزی امتحان کن در صیام
(مثنوی معنوی-دفتر اول)

در این گفتار ابیاتی چند از شاعر نامی ایران زمین مولانا جلال الدین بلخی در باره ی ماه مبارک رمضان و برداشت های مختلف این سخن سرای بزرگوار ارائه می گردد.
در دیوان شمس از مولانا شاید لطیف ترین بیان مطرح شده باشد:
آمد رمضان و عید با ماست / قفل آمد و آن کلید با ماست
آمد رضان به خدمت دل / وآنکش که دل آفرید با ماست
بربست دهان و دیده بگشاد / وآن نور که دیده دید با ماست
در روزه اگز پدید شد رنج / گنج دل ناپدید با ماست
کردیم ز روزه جان و دل پاک / هر چند تن پلید با ماست
روزه به زبان حال گوید / کم شو که همه مزید با ماست
(دیوان غزلیات،شماره 370)
آمد رمضان آمد ،آن بند دهان آمد / زد بر دهن بسته تا لذت لب بیند
آمد قدح روزه بشکست قدح ها را / تا منکر این عشرت بی باده طرب بیند
سغراق(1) معانی را بر معده خالی زن / معشوقه خلوت را هم چشم عزب(2)بیند
(دیوان غزلیات ،شماره634)
به سوزنی که دهان ها بدوخت در رمضان / بیا بدوز دهانم که سیرم از گفتار
(همان ،شماره 1137)
مژده دهید عاشقان عید وصال می رسد / زآنکه ندید هیچ کس خود رمضان و عید نی
(همان،شماره2470)
غنیمت دار رمضان را چو عیدت روی ننموده است
ز عیدت گر کنارستی زغم جان بر کناره ستی
چو روشن گشتی از طاعت شدی تاریک از عصیان
دل بیچاره را می دان که او محتاج چاره ستی
(همان ، شماره 2519)

ای عید بیفکن خوان، داد از رمضان بستان / جمعیت نومان ده از جعد پریشانت

در غزلی کامل با ردیف " روزه" به زیبایی این ماه میهمانی حق را توصیف کرده است:
بربند دهان از نان کامد شکر روزه / دیدی هنر خوردن بنگر هنر روزه
آن شاه دو صد کشور تاجیت نهد بر سر / بر بند میان زوتر کامد کمر روزه
زین عالم چون سجّین بر پر سوی علیّین / بستان نظر حق بین زود از نظر روزه
ای نقره باحرمت در کوره این مدت / آتش کندت خدمت اندر شرر روزه
روزه نم زمزم شد در عیسی مریم شد / بر طارم(3)چارم شد او در سفر روزه
کو پر زدن مرغان ،کو پرّ ملک ای جان / این هست پر چینه،وآن هست پر روزن
گر روزه ضرر دارد صد گونه هنر دارد / سودای دگر دارد سودای سر روزه
این روزه در این چادر پنهان شده چون دلبر/ از چادر او بگذر واجو خبر روزه
باریک کند گردن ایمن کند از مردن / تخمه اثر خوردن مستی اثر روزه
سی روز در این دریا پا سر کنی و سررا پا /تا در رسی ای مولا اندر گهر روزه
شیطان همه تدبیرش وآن حیله و تزویرش / بشکست همه تیرش پیش سپر روزه
روزه کر و فر خود خوشتر ز تو برگوید / در بند در گفتن بگشای در روزه
شمس الحق تبریزی هم صبری و پرهیزی / هم عید شکر ریزی هم کر و فر روزه
(همان ،شماره2306)
در غزلی دیگر با همان ردیف "روزه" آمدن روزه را پاس می دارد:
مبارک باد آمد مان روزه / رهت خوش باد ای همراه روزه
شدم بر بام تا مه را ببینم / که بودم من به جان دلخواه روزه
نظر کردم کلاه از سربیفتاد (4) / سرم را مست کرد آن شاه روزه
بجز این ماه ماهی هست پنهان / نهان چون ترک در خرگاه روزه
بدان مه ره برد آن کس که آید / درین مه خوش به خرمنگاه روزه
رخ چون اطلسش گر زرد گردد / بپوشد خلعت از دیباه روزه
دعا ها اندرین مه مستجاب است / فلک ها را بدرد آه روزه
چو یوسف ملک عشق گیرد / کسی کاو صبر کرد در چاه روزه
سحوری کم زن ای نطق و خمش کن / ز روزه خود شود آگاه روزه
بیا ای شمس دین و فخر تبریز / توئی سه لشگر اسپاه روزه
(همان ،شماره2343)
در غزل زیر نیز با ردیف "روزه" همگان را به اغتنام فرصت و بر خورداری از این ماه پر فیض دعوت می کند:
سوی اطفال بیامد به کرم مادر روزه / مهل ای طفل به سستی طرف چادر روزه
بنگر روی ظریفش بخور آن شیر لطیفش / به همان کوی وطن کن بنشین بر در روزه
بنگر دست رضا را که بهاری است خدا را / بنگر جنت جان را شده پر عبهر(5)روزه
هله ای غنچه ی نازان چه ضعیفی و چه یازان/ چو باز بهاری بجه از چنبر روزه
تو گلا غرقه ی خونی زچه ای خوشدل و خندان / مگر اساق خلیلی خوشی از خنجر روزه
ز چه ای عاشق نانی بنگر تازه جهانی / بستان گندم جانی هله از بیدر (6) روزه
(همان ،شماره2374)
در پایان این مقال غزل نغز و گهرباری با ردیف "صیام" از حضرت مولانا تقدیم می گردد که در آن معارف بی شماری را گوشزد می کند و روزه را مایه ی روشنایی دیده ی دل و معراج روح وکمال معنوی انسان و نزول رحمت حق و ناامیدی شیطان و آمرزش خطاها و آرام بخش روح های سرگردان و در نهایت باعث بقا می داند:
می بسازد جان و دل را بس عجایب کان صیام / گر تو خواهی تا عجب گردی عجایب دان صیام
گر تو را سودای معراج است بر چرخ حیات / دان که اسب تازی تو هست در میدان صیام
هیچ طاعت در جهان آن روشنی ندهد تورا / چون که بهر دیده ی دل کوری ابدان صیام
چون که هست این صوم نقصان حیات هر ستور/ خاص شد بهر کمال معنی انسان صیام
چون حیات عاشقان از مطبخ تن تیره بود / پس مهیا کرد بهر مطبخ ایشان صیام
چیست آن اندر جهان مهلک تر و خون ریزتر / بر دل و جان و جا خون خواره ی شیطان صیام
خدمت خاص نهانی تیز نفع و زود سود / چیست پیش حضرت درگاه این سلطان صیام
ماهی بیچاره را آب آن چنان تازه نکرد / آنچه کرد اندر دل و جان های مشتاقان صیام
در تن مرد مجاهد در ره مقصود دل / هست بهتر از حیات صد هزاران جان صیام
گر چه ایشان هست مبنی بر بنای پنج رکن / لیک ولله هست از آن ها اعظم الارکان صیام
لیک در هر پنج پنهان کرده قدر صوم را / چون شب قدر مبارک هست خود پنهان صیام
سنگ بی قیمت که صد خروار از او کس ننگرد / لعل گرداند چو خورشیدشدرون کان صیام
شیر چون باشی که تو از روبهی لرزان شوی / چیره گرداند تو را بر بیشه ی شیران صیام
بس شکم خاری کند آن کاو شکم خواری کند / نیست اندر طالع جمع شکم خواران صیام
خاتم ملک سلیمان است یا تاجی که بخت / می نهد بر تارک سر های مختاران صیام
خنده ی صایم به است از حال مضطر در سجود / زان که می بنشاندت بر خوان الرحمن صیام
در خورش آن بام تون از تو با آلایش بود / همچو حمامت بشوید از همه خذلان صیام
شهوت خوردن ستاره ی نحس دان تاریک دل / نور گرداند چو ماهت در همه کیوان صیام
هیچ حیوانی تو دیدی روشن و پر نور علم / تن چو حیوان است مگذار از پی حیوان صیام
شهوت تنت را تو همچون نیشکر در هم شکن / تا در او جان ببینی شکر ارزان صیام
قطره ای تو سوی بحری کی توانی آمدن / سوی بحرت آورد چون سیل و چون باران صیام
پای خود را از شرف مانند سر گردان به صوم / زان که هست آرامگاه مرد سرگردان صیام
خویشن را بر زمین زن درگه غوغای نفس / دست و پایی زن که بفروشم چنین ارزان صیام
گرچه نفست رستمی باشد مسلط بر دلت / لرز بر وی افکند چون بر گل لرزان صیام
ظلمتی کز اندرونش آب حیوان می زهد / هست آن ظلمت به نزد عقل هشیاران صیام
گر تو خواهی نور قرآن در درون جان خویش / هست سّر نور پاک جمله ی قرآن صیام
بر سر خوان های روحانی که پاکان شسته اند / مر تو را هم کاسه گرداند بدان پاکان صیام
روزه چون روزت کند روشن دل و صافی روان / روز عید وصل شه را ساخته قربان صیام
در صیام ار پا نهی شادی کنان نه با گشاد / چون حرام است و نشاید پیش غمناکان صیام
زود بادش کز گریبان بقا سر برزند / هر در سر افکند ماننده ی دامان صیام
(دیوان غزلیات ،شماره 1602)

خداوندا ما را از خوان گسترده ی رحمت خود در این ماه مبارک بهره مند گردان.

پی نوشت:
1-سغراق یا سقراق = کوزه ی لوله دار را گویند خواه سفال و غیر آن، و نیز پیاله شراب را گویند.مولوی گوید:
در گلستان عدم چون بی خودی است / مستی از سغراق لطف ایزدی است
2-عزب= مرد بی زن، یا زن بی شوی
3- طارم= بام خانه،طاق خانه،آسمان
4-کلاه از سر افتادن= ناتوان شدن
5-عبهر= پرگوشت و بزرگ از مردم و نیز به معنی نرگس و یاسمین و بستان افروز به کار رفته داست
6- بیدر= یا بیدره یعنی انبار، انبار کردن گندم و نیز خرمن خرمن کردن گندم

فهرست منابع و مراجع:
1- قرآن کریم
2- مثنوی معنوی- دفتر اول-
3- شرح مثنوی معنوی ،دفتر اول، کریم زمانی ، انتشارات اطلاعات،تهران،1382
4- کلیات شمس تبریزی، مولانا جلال الدین محمد مولوی،تصحیح استاد بدیع الزمان فروزانفر،انتشارات بوستان کتاب،تهران1374
5- لغت نمامه ، دهخدا،موسسه لغت نامه دهخدا،انتشارات دانشگاه تهرانة1373
6- کشف الابیات مثنوی ،سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ،1379

مهران بیغمی
رمضان 1430 شهریور 1388

دعا دریچه ای به سوی معنویت

2009-09-17T14:45:00.004+04:30

به نام خدا
"دعا دریچه ای به سوی معنویت" مهران بیغمی
ما شبی دست بر آریم و دعایی بکنیم غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم
دعا ، بهانه ای است برای ارتباط ، چه معشوق ازلی از مافی الضمیر همگان باخبر است، پس ظاهر دعا شاید چندان اهمیّتی نداشته باشد اما از آن جا که بر طبق"ادعونی استجب لکم" بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را ، باید از صدق نیّت او را صدا بزنیم باشد که ابر کرم او بر شوره زار وجودمان ببارد و آن را به گلزاری از معرفت تبدیل کند، چرا که با گرفتار شدن در دام مهر گیاه ،عهد و پیمان خود را فراموش کرده ، دل به پیره زن عشوه گری بسته ایم که در عقد بسی داماد است.(1)
مُو از "قالوا بلی" اندیش دیرُم گنه از برگ و باران بیش دیرُم
اگه " لا تقنطوا" دستم نگیره مُو از "یا ویلنا" تشویش دیرُم
بنابر این برای رهایی از این وسوسه ها و دلبستگی ها و روی آوردن به حقیقت وجودی انسان که حامل امانت الهی است(2)باید خود را به اقیانوسی بی کران متّصل کنیم و این،حاصل نخواهد شد مگر با راز و نیاز به درگاه بی نیاز.

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم از بد حاثه این جا به پناه آمده ایم
رهرو منزل عشقیم و ز سر حدّ عدم تا به اقلیم وجود این همه راه آمده ایم
سبزه ی خطّ تو دیدیم و ز بستان بهشت به طلبکاری این مهرِ گیاه آمده ایم
با چنین گنج که شد خازن او روح امین به گدایی به در خانه ی شاه آمده ایم
لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم
آبرو می رود ای ابر خطا پوش ببار که به دیوان عمل نامه سیاه آمده ایم
حافظ این خرقه ی پشمینه بینداز که ما از پی قافله ی آتش و آه آمده ایم

خواجه ی شیراز با رمز و راز و از روی نیاز ارتباط خود را با معشوق حقیقی ،عاشقانه بر قرار می کند و خود را راهرو منزل عشقی می داند که برای سیر صعودی ،هبوطی در این عالم داشته است:
"و قُلنا اهبطوا منها جمیعا"(3)( و گفتیم : همه از بهشت(برزخی)فرود آیید)، " قال: اهبطوا ، بعضکم لبعضٍ‌ عدّوٌ و لکم فی الارض مستقرٌ" (4)( فرمود: فرود آیید که شما دشمن هم دیگر هستید و در زمین برای شما جایگاه خواهد بود.
در حالی که خازن روح الهی است که" آسمان بار امانت نتوانست کشید/ قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند" به گدایی به در شاه آمده است ، زیرا که خود را نیازمند خیری می داند که به سوی او می فرستد:
"ربّ انّی لما انزلت الیَّ من خیرٍ فقیرٌ "(5): (پروردگارا ! به درستی که من نیازمند خیری هستم که به سوی من فرو فرستی). می گوید:
گدایی در می خانه طرفه اکسیری است گر این عمل بکنی خاک،زر توانی کرد
و یا:
گدایی در جانان به سلطنت مفروش کسی ز سایه ی این در، به آفتاب رود؟
بیاییم با تاْسی از ورد سحری و انفاس قرآنی خواجه به دنبال لنگر حلم آن کشتی توفیق بگردیم تا بتوانیم در این بحر کرم با تمام کوتاهی و تقصیری که داریم روی ِ روی آوردن به پیشگاه حق را داشته باشیم،چرا که " به دیوان عمل نامه سیاه آمده ایم" و از او بخواهیم که خطا پوشی کند و از گناه خودپرستیمان پاک سازدتا دچار خجالت پیمان شکنی نشویم که چرا بار امانت را به دوش نکشیدیم و رها کردیم و نزد موجودات دیگر که تحمل بار نکردند خجلت زده نگردیم:
به صفای دل رندان صبوحی زدگان بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند.
پی نوشت:
1-اشاره به بیت معروف خواجوی کرمانی:
دل در این پیره زن عشوه گر دهر مبند کاین عروسی است که در عقد بسی داماد است
2-اشاره به آیه 72 سوره احزاب ( ما امانت خود را بر آسمان ها و کوه ها و زمین عرضه کردیم همه از تحمل آن امتاع ورزیدند و اندیشه کردند تا انسان (ناتوان) پذیرفت و انسان هم بسیار ستمکار و نادان بود.)
3- سوره ی بقره آیه 38
4- سوره ی بقره آیه 36
5- سوره ی قصص آیه 24

رمضان 1430 مطابق با شهریور 1388

مهران بیغمی

معلم اول

2009-09-15T19:02:00.001+04:30

به نام نامی حق
آن معلّم اول
قلم شکافته سر شد زاوج همّت تو
کنون ز وصف کمال تو ای تجسَم عشق
مرا توان بیان نیست
چه گویم از هنر خود گذشتگی که هنوز
جهان و اهل جهان
از وجود علم و هنر
بی نیاز و عریان نیست
اگر چه ظاهر دنیا به گونه ای دگر است
چرا که دانش و ثروت
چنان عجین باشد
که اهل فضل و کمال و هنر در این وادی
پی ِ طریقت نان آوری چنان کوشند
که روزگار درازی
بزرگ مردانی
به وادی هنر و علم می کوشیدند
ولی چه سود ،فلک
هم چنان که رسم دیرین است
زمام عیش و تنعَم به غیر عالم داد
به شادمانی دائم روان حافظ باد
هم او که جاودانه کلامی به اهل عالم داد
"تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس
فلک به مردم نادان دهد زمام مراد"
بیا به دفتر دوران نگاه نو فکنیم
حساب دانش و دنیا
حدیث فقر و غنا
عنان صبر و تحمّل نگیرد از ید ما
اگر حقیقت دنیا و دین چنین باشد
که نام نیک و جوانمردی و خرد ماند
چنان که پیشتر از این
به عالم هستی
بُدند نامورانی چو حافظ و سعدی
چو پیر میکده عطار و طاهر و صائب
ز شاهنامه ی آن جاودانه ی توس
ز مثنویّ عظیم محمد بلخی
ز پیر گنجه ی چون گنج و خمسه ی مانا
ز شاعر خرد و فضل،ناصر خسرو
ز رودکی ،پدر شعر و خواجوی دانا
ز برگ برگ کلام خجسته ی شاعر
به قطره قطره ی خون شهید زنده وحاضر
به پاره پاره تن عاشقان این وادی
به مسلخ حسنک،یا به مرگ تختی ها
به دار کردن حلّاج و قتل عشقی ها
سیاوشان و به خون در نشستن سهراب
ز خون ریخته از پیکر امیرِ کبیر
ز جان فشانی یاران خفته در غرقاب
که تا اثری در جهان بماند از ایران
ز نام و فخر بزرگان
نشان همان ماند
چرا که تک تک نام آوران این بر و بوم
که چون چراغ و چو شمعی به محفل مردم
دهند روشنی علم خود بدون دریغ
اگر چه قدر ندانند و هیچ انگارند
ولی زمانه به قدر توان خود داند
که در جهان همه ی هست و بود دنیا را
توانگری به کف آ رد که علم و تقوا را
یگانه توشه ی این کاروان خود داند

من از دیار محبّت برایتان گویم
محبّتی که به دنیا بدل نیارد داشت
محبّتی که به دل بذر عشق خواهد کاشت
همان که گذشت زمانه و دوران
و یا حوادث تلخ و کشاکش دونان
توان کندم آن نونهال عشق و امید
ندارد و نتواند به روزگاران داشت

تو باغبان محبّت
تو یاور خردی
تو بذر دانش و تقوی
به سرزمین دل مستعّد مشتاقان
به شوق و مهر بکاریّ و
با تمام وجود
به شیره ی تن و جان خودش
کنی موجود

در این سفر
و در این سیر آرزوهایت
خدا همیشه پشت و پناهت بود که بیداری
خلد به پایت اگر خاری از ره کین
به عزم جزم تو کوچکترین خلل نرسد
که در مسیر حقیقت همیشه هشیاری
چرا که طینت جاهل همیشه این بوده است
که در مسیر خرد خارهای خود فکند
و خود ز جهل و سیاهی به مردم غافل
ستمگری کند و قدرتش بیفزاید
چنان که در تاریخ
مثال کاوه و ضحّاک این چنین باشد

کنون تو ای مسافر شب های پر ستاره ی عشق
به ظلمت ستم و جهل چون ستاره بتاز
و روشنی ده دل های سرفرازان باش
و با کلام بلندت به تارک عالم
بمان و دماوند وار بر گردون
به استواری و بیداری ات همیشه بناز

اردیبهشت 1388
مهران بیغمی

خراباتی

2009-08-25T17:47:00.002+04:30

ما رند و خراباتی و معشوقه پرستیم

بر ما قلمی نیست که دیوانه و مستیم

صد خار بلا از دل دیوانه ی ما خاست

هر روز که بی ساقی گل چهره نشستیم

با غصه به همراهی غم دوش به دوشیم

با فتنه به هم دردی دل دست به دستیم

درگاه خدا

2009-08-25T17:34:00.002+04:30

گر حاجت خود بری به درگاه خدا

با صدق و صفا

حاجات تو را کند خداوند روا

بی چون و چرا

زنهار مبر حاجت خود بر در خلق

با جامه ی دلق

کز خلق نیاید کرم و جود و عطا

بی شرک و ریا

نیاز

2009-08-24T13:31:00.001+04:30

اگر در دوردست ها و بیابان ها

اگر بعد از گذشت قرن ها و سال ها

دلی یک لحظه در حال غریبی

یاد من آرد

من از یادش نمی کاهم

سعادتمندی اش را از خدا

خواهم

موج سبز

2009-08-24T13:29:00.000+04:30

موج سبزیم که آرامش جان ها با ماست

یاور منتظرانیم که فردا با ماست

عمر ما گرچه بسی حادثه ها می بیند

لاجرم سبز بمانیم که دل ها با ماست

موج سبز

2009-08-24T13:27:00.000+04:30

یاد ایام

2009-08-24T13:23:00.000+04:30

یاد ایامی که ما هم دل به دریا می زدیم

بوسه ای بر پای آن سرو دل آرا می زدیم

گرچه استاد کلاس عشق ما مجنون نبود

صد بیابان جنون را خود به خود پا می زدیم

کاش

2009-08-24T13:19:00.002+04:30

کاش در این رمضان لایق دیدار شوم

سحری با نظر لطف تو بیدار شوم

کاش منت بگذاری به سرم مهدی جان

تا که هم سفره ی تو لحظه ی افطار شوم

رمضان

2009-08-24T13:05:00.002+04:30

کوله بارت بر بند

شاید این چند سحر فرصت آخر باشد

که به مقصود رسیم

بشناسیم خدا را و بفهمیم که یک عمر

چه غافل بودیم

می شود آسان رفت

می شود کاری کرد

که رضا باشد او

می شود با نگهی خاص به حق

جاودان ساخت دم روح خدا

که اگر باز توانیم شناخت

بنده ی کامل او می باشیم

آنچه او گفت عمل گردانیم

سحری یاد خدایی بکنیم

و رها سازیم از قید همه دنیایی

جان خود را به مناجات خدا بسپاریم

و سبک سازیم از هر چه که بند دل ماست

رمضان 1430

مهران بیغمی

کعبه ی دل

2009-04-04T14:47:00.003+04:30

کعبه ی دل را مصفا کن صفا و مروه اش با من

چه زمزم هویدا کن گوارا کردنش با من

طواف از دل بنا بگذار پایان دادنش با من

نماز از عشق بر پا کن سلام و سجده اش با من

به زیر ناودان بنشین نثار رحمتش با من

حجر با چشم دل بنگر گواهی دادنش با من

به راه سعی سعیی کن میسر کردنش با من

دل از بند هوس بگسل به حق پیوستنش با من

زقید جسم و تن بگذر پری رو دیدنش با من

به دل لبیک را سر کن اجابت گفتنش با من

شب قربان به مشعر باش شعور بخشیدنش با من

به مذبح رو چو ابراهیم ذبیح افکندنش با من

به ذبح نفس کوشا باش به اعلا بردنش با من

به حلق از دل بنا بگذار منور ساختنش با من

مکه معظمه ذی حجه 1427

مهران بیغمی

روز شما

2009-04-04T14:42:00.002+04:30

امروز چه روز است که خورشید دو تاست

امروز ز روزها برون است و جداست

از چرخ به خاکیان نثار است و صداست

کای دلشدگان مژده که این روز شماست

مولانا

آرزوی دلدار

2009-04-04T14:37:00.003+04:30

دل گفت که آرزوی دلدار خوش است

لب گفت سخن همیشه با یار خوش است

دیده چو بدید گفت دیدار خوش است

لب خنده کنان به هرسه افسونگر عشق

گفتا به کمند من گرفتار خوش است

حسین

2008-12-30T14:11:00.004+03:30

محرم ماندگارترین تابلوی عشق و ایثار

آبروی حسین به کهکشان می ارزد

یک موی حسین بر دو جهان می ارزد

گفتم که بگو بهشت را قیمت چیست

گفتا که حسین بیش از این می ارزد

--------------------------
در کوچه ها نسیم بهشت محرم است

این شهر بی مجالس روضه جهنم است

پرواز می کنیم از این پیله های تنگ

فصل بلوغ شیعه یقینا محرم است

پیراهن سیاه عزاداریهایمان

زیبا ترین تجلی عشق مجسم است

---------------------------

چون که پرسیدم از منطق که عشق چیست

در جوابم این چنین گفت و گریست

لیلی و مجنون فقط افسانه اند

عشق تنها کار عباس علی است

با حافظ

2008-12-30T13:51:00.001+03:30

که برد به نزد شاهان زمن گدا پیامی که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه های تسبیح که چو مرغ زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

شده ام حراب و بد نام و هنوز امیدوارم که به همت عزیزان برسم به نیک نامی

تو که کیمیا فروشی نظری به قلب ما کن که بضاعتی نداریم و فکنده ایم دامی

به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود نه به نامه ای پیامی نه به خامه ای سلامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ که چنین کشنده ای را نکند کس انتقامی

رباعي

2008-09-01T22:42:00.003+04:30

كاش بودي تا دلم تنها نبود

تا اسير غصه ي فردا نبود

كاش بودي تا فقط باور كني

بي تو هرگز زندگي زيبا نبود

كاش بودي تا كه حق پيدا شود

باطل و جهل و ريا رسوا شود

كاش بودي تا كه نرگس بشكفد

كوبه كو گل در جهان بويا شود

مهران بيغمي - 11/6/87

زندگي زيبا

2008-08-27T17:10:00.006+04:30

زندگي زيباست چشمي باز كن گردشي در كوچه باغ راز كن

هر كه عشقش بر تماشا نقش بست عينك بد بيني خود را شكست

زندگي موسيقي گنجشك هاست زندگي باغ تماشاي خداست

گر تو را نور يقين پيدا شود مي تواند زشت هم زيبا شود

زندگي يعني همين پروازها صبح ها، لبخند ها، آوازها

زندگي از خود رها گشتن بود در وجود حق فنا گشتن بود

گر ازين بازار دنيا بگذري وانگه از چشم حقيقت بنگري

هر چه هست و هرچه خواهد بود اوست وارهان خود را ز هر چه غير دوست

دوست بگزين زندگي يعني همين غير آن درد است و داغ است و حنين

مهران بيغمي - تهران 2/6/87

آرزوی من

2008-08-23T11:23:00.002+04:30

کاش می شد سرنوشت از سر نوشت

کاش می شد زنده بود و زندگی را هم سرشت

کاش می شد در محیطی پر خروش

دانه های هم دلی را گاه کشت

کاش می شد هم چنان امید ها

رو به سوی روشنی ها سر کشند

کاش می شد آدمیت را کنون

در میان جاهلیت بر کشند

كاش مي شد در ميان جمع بود

ليك يك دم از خدا غافل نبود

كاش مي شد با تمام جست و خيز

عالمانه زيست و غافل نبود

كاش مي شد در مسير تند باد

همچو كوهي استوار ايستاد و ماند

كاش مي شد چون صنوبر هاي شاد

سر به سوي آسمان لبيك خواند
مهران بيغمي - 3/6/87

میلاد نور

2008-08-18T13:19:00.006+04:30

اامشب میان آسمان لعلی درخشان می شود
در هر سر و در هر دلی شوقی نمایان می شود

امشب دل هر شیعه ای شاد است از دیدار او

زیرا که با میلاد او عالم چراغان می شود

میلاد آخرین ذخیره ی الهی و نور عالم خلقت بر رهروان آن حضرت گرامی باد

ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش
تا صبا بوی پیراهن را سوی کنعان آورد

به یازده خم می گرچه دست ما نرسید
بده پیاله که یک خم هنوز سربسته است

روزگار زود گذر

2008-07-05T11:17:00.002+04:30

به یاد گرداننده ی هستی

سال ها می گذرد

روز ها از پی هم می آیند

هفته و ماه چونان ثانیه ها زود گذرند

این گذشتن به چنان سرعتی از عمر همه می دزدد

که نمی دانیم، آن چه بر دست زمان می گذرد

روزگاری است بدون بازگشت

همگان چشم به فردای دگر دوخته ایم

غافل از این که کنون،

همین امروز که مشغول بدانیم همه

خود همان فرداییست

که دی

چشم انتظارش بودیم

حال با دیده ی باز

بنگریم اکنون را

قدر دانیم زمان خود را

تا که مصداق

کامل وقت شویم

هر که را وقت چنین خوش باشد

قدر آن می داند

چون که هر لحظه امید فرجی است

منتظر باید بود

انتظاری که سفر کرده به ره می دارد

چون که می داند اگر

قدر یک لحظه تغافل باشد

یار می آید و او بی خبر از آمدنش

مهران بیغمی-26/3/87-تهران-طلوع

معلم

2008-07-05T10:13:00.003+04:30

به نام خدا

خالق لوح و دانش

خدایی که جان آفرید و خرد را

چراغی کز او می توان راه را یافت

به راهی که هرسو سیاهی کمین دارد اینک

کسی می تواند نجاتی بیابد

و دستی بگیرد

که باشد معلم

معلم چراغی است روشنگر هستی من

تو را ای همه هستی من

تو را

بهترین یاور لحظه ها

ماندنی تر ز هر خاطره

می ستایم

تو در اوج ایثار و خوبی

چنان می درخشی که خورشید

و گرمی ده هر دل خسته هستی

تو خوبی ،تو دریای مهر و محبت

نثار همه می نمایی

تو جان بخش دل های غمگین و خسته

تو یاریگر هر نیکی

تو را با تمام وجودم

دلم

قلب و روحم

تو را می ستایم

تو را در ضمیرم ،وجودم

میان قنوت و سجودم

به خوبی و پاکی و با تار و پودم

دعا می کنم

می ستایم

تو را ، مهربان یاور روشنایی

کهن دشمن جهل و هر نا روایی

به تعداد ذرات هستی

به عشق و به ایمان و مستی

تو را می ستایم

من اندر سرای مجازی

اگر چه گرفته است حقیقت به بازی

ولی یک حقیقت همیشه برایم بماند

که من علم خود،دانشی را

که با آن کنم در جهان سرفرازی

همان مایه ی فخر و نازی

که دورم کند از همه حرص و آزی

من آن علم را از تو دارم

تو را می ستایم

تو بر قلب من حاکمی

تو بر من چنان منتی داری ای گل

کهخ تا جان به تن دارم و

خون به رگ

در تمام حیاتم

در اوج ستایش

تو را ای ز هر شک و شرکی جدا

من برای خدا

می ستایم

تو روحی،تو جانی،تو نوری

تو کوهی زصبر و

تو رودی ز ایثار

تو همچون فلق سرخ رویی و

چون صبح صادق

پر از نور و گرمی

چنان با صفایی

که گل ها زتو رنگ و بو می ستانند

تو را من به عطر همه گل

به هر برگ برگ شقایق

گل خوب و عاشق

تو را با دلی پر ز عطر ستایش

تو را ای به هر مدح ،لایق

تو را می ستایم

پیمبر که فخر جهان است و

امت به در امان است

هم او کز صفای درونش

شده مصطفای خدا و

رسول است بر هر دو عالم

بدین شیوه نازد

که مبعوث شد بهر بیداری خلق و

او نیز باشد معلپس ای هادی من

به راه سعادت

تو ای با وفا

ای معلم

تو را می ستایم

کنون هر چه گویم

و یا از تو ،از خوبی و مهر و لطفت

نویسم

توانم نباشد تو را

ای تو بحر صفا

قدر یک قطره ای وصف گویم

تو دریای لطفی و پاکی و حشمت

کنون وصف من

پیش دریای حلمت

چو قطره است و من ناتوان

از بیان همان قطره و

تو همیشه روانی

میشه برایم

به دلم مانده ای جاودانی

تو را جاودان تر ز هر ماندنی

می ستایم

مهران بیغمی - اردیبهشت 87-تهران

آفرينش دل

2008-06-26T16:17:00.004+04:30

صبح گاهي ز ازل هيچ نبود
صحبت از بود و نبود هيچ نبود

يكي بود يكي نبود
غير خدا هيچ نبود

توي عالم فنا و نيستي
ذره اي جنبش و زندگي نبود

خداي بزرگ و بي نياز و خوب
ابتدا عقل آفريد

بعد از آن به امر " كن"
صورت عالم ماده شكل گرفت

براي خلقت هرچه خلق مي شد / خداوند واسطه اي مي آفريد/ نوبت خلقت آدم چو رسيد/ ذات حق به دست خود / آب و گل ما را سرشت/ جنيان و قدسيان نظاره گر / كه در اين خانه ي آب و گل كه بود / جسم انسان و به جز خاك نبود / خداوند چه چيزي را قرار مي داد / جسم آدم شكل گرفت / حال از خاك وجود آدمي / خانه ي عشق آفريد/دل آدم شبيه يه تختي بود / كه خدا از روح خود بر آن نشاند /و به خود آفرين گفت.
تهران 6/4/87 مهران بيغمي

فاطمه فاطمه است

2008-06-26T15:52:00.002+04:30

گل ياس سفيدي را
و روز روشنايي را

دريا گستردگي را
و آسمان بخشندگي را

كوه ايستادگي را
و زمين افتادگي را

ماه افسون گري را
وخورشيد درخشندگي را

ستارگان درخشش را
و زهره دلبردگي را

و در يك كلام
همه چيز در كاينات زندگي را

از تابندگي جمال فاطمه دارند
پس فاطمه را نمي توان به چيزي شبيه كرد
جز فاطمه
پس چه خوش گفت و در سفت
معلم شهيد:
"فاطمه فاطمه است"
تهران 4/4/87 مهران بيغمي

عشق

2008-06-21T12:46:00.003+04:30

عشق را چاره کنیم
در پی روزی خود

یا که بهروزی خود

طمع از عالم دون برداریم

دل سپاریم به جهانی والا

به خدایی که بود آن بالا

او که هم جان و روان و همه چیز

بودن و نابودن

به ید قدرت اوست

گر بخواهد که به موری برساند روزی

دانه ی گندمی از ساقه فرو می افتد

یا که ران ملخی روی زمین می ماند

هرچه باشد همه را می داند

قسمت و روزی هرچیزی را

آن چنان که باید

به جهان می ماند

بعثت -تهران-28/3/87

مهران بیغمی

یابنده ی حق

2008-06-14T14:04:00.002+04:30

می توان در همه ی عمر نشان از حق جست

می توان همچو گلی بود میان سبزه

می توان چشم به الطاف خداوندی دوخت

که اگر صادق و خالص باشی

همه جا می مانی

همه جا می پایی

سبزه ها با همه ی هستی خود

گل زیبا را در بر می گیرند

بودن خود را با او جاودان می سازند مهران بیغمی 25 /3/1387

انتظار

2008-06-14T13:50:00.002+04:30

تو بی قراری دل های بی قرار ندانی

به انتظار نبودی ز انتظار چه دانی ؟

غروب چه دل انگیز و چه دلگیر است اگر دل در گرو عشق الهی داشته باشی می بینی که خورشید با رفتن خود از صحنه ی روز نشان خون را بر صفحه ی غروب برای منتتظران به ودیعه می گذارد

با این پیام می گوید اگر چه به ظاهر از دید ها پنهانم اما ماه همان چهره ی شب من است

تاریکی شب مانع از وجود خورشید نیست چرا که شب نشانی از آمدن روشنایی صبح دارد

اگر بتوانی شب را به سر بری سپیده دم لبخند خورشید نوازشگر دیدگانت خواهد بود

مهران بیغمی

یاد

2008-06-14T13:43:00.002+04:30

اگر در کهکشانی دور

دلی یک لحظه در صد سال

یادم می کند بی شک

دل من در تمام لحظه های عمر

به یادش می تپد پر شور

شرح حال

2008-06-14T12:27:00.002+04:30

روزهایی پرتاب
مردمانی خسته
از پی لقمه ی نانی هر روز
از دم صبح گریزان از خود
همچنین از همه ی نزدیکان
می دود می تازد
تا بیابد کاری
که کند زنذگی خود سپری
او نمی داند
زندگی می کند از پی کار نه که کاری باشد
تا بسازد زندگی و آسایش
عمر خود بهر هوا و هوسی زودگذر
بهر سودی بیشتر
که همان نیز پر از درد سر است
می کند قربانی
کاش روزگاری باشد
کآدمی از پی خود نیز تلاشی بکند
بهر آسایش حال و آجل
قدمی بردارد
مهران بیغمی

افسانه ی فرهاد

2008-06-09T11:49:00.002+04:30

ماجرای من دل خسته ندانست که گفت
هیچ افسانه چو اافسانه ی فرهاد نشد
من که حیران شده ی فلسفه ی زندگی ام
می گویم:
زندگی هر چه که هست
پنجه در عشق زنید
که اگر عشق شود همرهتان
زندگی بس زیباست

نفس پا ک

2008-06-02T15:14:00.002+04:30

اندرین صبحدم خوش حالت

می توان یافت نشان از نفس پاک زمین
اگر از نفس برون آیی و هشیار شوی
می شوی عاشق هستی به یقین
من در این دشت پر از نغمه و شور
کآدمی را بزداید غم و کین
بوی جان بخش خدا می شنوم
و چنان شاد ازین بزم آیین
در دلم نغمه ای از روی طرب می گوید:
چشم دل باز کن و عشق ببین

بهشت

2008-06-02T15:08:00.002+04:30

نام و یادش کام ما

این چه حرفی است که در عالم بالاست بهشت

هر کجا وقت خوش افتاد همان جاست بهشت

دوزخ از تیرگی بخت و درون تو بود

گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

یاد سهراب

2008-06-02T09:40:00.002+04:30

یاد سهراب

یاد سهراب به خیر

او که می گفت

تا شقایق هست زندگی باید کرد

و کنون می گویم

تا شقایق هست

یا که از هر گل خوشبوی

نشانی باشد

چه گل نسترن و میخک و یاس

یا گل نیلوفر

زندگی باید کرد

زندگی را باید ساخت

زندگی با گل زیباست

اندیشه

2008-06-02T09:29:00.002+04:30

اندیشه

آدمی زاده ی اندیشه است

اندیشه ای زاینده و پاینده

اگر این زایش و پایندگی در وجودش نباشد

او فقط موجودی است رونده و آینده

پس برای بودن و ماندن

درست بیندیشیم و

اندیشه ی زیستن و عشق ورزیدن را

در زمین دل ها

بذر افشانی کنیم

زندگی

2008-06-02T09:17:00.004+04:30

زندگی
زندگی همچو درختی است پر از میوه ی خام
که بر آن ساقه و ریشه است و همان
هر زمان منتظر حادثه ای

اگر آن ریشه ی در خاک بتابد با باد

میوه را فرجامی است

و گر آن باد بر آرد ریشه

خامی و بی ثمری مانده به جای

زندگی را باغبانی باید

که بر آن حادثه ها

لنگر کشتی آن را بگذارد بر سنگ

تند بادی

نشکنندش به گذرگاه زمان

راه خود را به سوی قله ی نور

هم چنان نرم و قوی پیماید